திருப்பதிகம்:

கண்களில்(வலக்கண்) உள்ள கோளாறு நீங்குவதற்கும் பார்வை இழந்த கண்களில் ஒளியைப் பெறுவதற்கும் பாராயணம் செய்ய திருப்பதிகம்.”

“மீளா அடிமை உமக்கே ஆளாய்ப் பிறரை வேண்டாதே

மூளாத் தீப்போல் உள்ளே கனன்று முகத்தால் மிகவாடி

ஆளாய் இருக்கும் அடியார் தங்கள் அல்லல் சொன்னக்கால்

வாளாங்கு இருப்பீர் திருவாரூரீர் வாழ்ந்து போதீரே.”

——(சுந்தரர் தேவாரம் : 07.095.01)

“ஆலந்தான் உகந்து அமுது செய்தானை” என்பது சுந்தரமூர்த்தி நாயனார் பாடிய தேவாரம் (7-ஆம் திருமுறை) ஆகும். நஞ்சை (ஆலம்) விரும்பி (உகந்து) அமுதாகக் கொண்ட சிவபெருமானை, கச்சி ஏகம்பனை (காஞ்சிபுரம்) போற்றும் இந்தத் திருப்பதிகம், சுந்தரர் தனது பார்வையைத் திரும்பப் பெற வேண்டி மனம் உருகிப் பாடிய சிறப்பான பதிகமாகும். 

ஆலம் தான் உகந்து அமுது செய்தானை, ஆதியை, அமரர் தொழுது ஏத்தும்
சீலம் தான் பெரிதும்(ம்) உடையானை, சிந்திப்பார் அவர் சிந்தை உளானை,
ஏல வார் குழலாள் உமை நங்கை என்றும் ஏத்தி வழிபடப் பெற்ற
கால காலனை, கம்பன் எம்மானை, காணக் கண் அடியேன் பெற்ற ஆறே

கோயில் திருப்பதிகம் (மாணிக்கவாசகர்)

பாடல் 1:
மாறிநின்றென்னை மயக்கிடும் வஞ்சப் புலனைந்தின் வழியடைத் தமுதே!
ஊறிநின்றென்னுள் எழுபரஞ் சோதி! உள்ளவா காணவந் தருளாய்!
தேறலின் தெளிவே! சிவபெரு மானே! திருப்பெருந் துறையுறை சிவனே!
ஈறிலாப் பதங்கள் யாவையுங் கடந்த இன்பமே! என்னுடை அன்பே! 

பாடல் 2:
அன்பெனக் கமுதே ஆழியில் அமுதத் திரளெனக் கருளிய அமுதே!
துன்பமாய் துடைத்துத் தூநெறி யேற்றித் தொல்லருள் புரியவென் சிந்தை
மின்பனிக் கின்ற வொளியெனக் காகி வெட்டவெளி யாயவென் னப்பா!
என்பனிக் கின்ற உடலினி லெழுந்த இன்பமே! என்னுடை அன்பே!

பாடல் 3:
அன்புரு வாகி ஆவியுள் கலந்து அருளமு தாகிய வமுதே!
பொன்புரை மேனிப் புகழொளி வளர்க்கும் போதகப் பொருளுடைப் பொருளே!
தென்புலை யுடையாய்! தீவினையேன் தீவினைகள் தீர்த்தெனை யாட்கொண்ட விமலா!
என்புநை கின்ற உடலினி லெழுந்த இன்பமே! என்னுடை அன்பே!

பாடல் 4:
அம்மையே! அப்பா! ஒப்பிலா மணியே! அன்பினில் விளைந்தவா றமுதே!
பொய்ம்மையே பெருக்கிப் பொல்லாவாழ் விப்பைப் போக்குவித் தென்னைநன் னெறிகாட்டி
இம்மையே உன்னைச் சிக்கெனப் பிடித்தேன் எங்குழுந் தருளுவ தெம்பிரான்!
எம்மையே யுடையாய்! என்பனிக் கின்ற உடலினி லெழுந்த இன்பமே! 

பாடல் 5:
இன்பமே! உன்னைச் சிக்கெனப் பிடித்தேன் இங்ஙழந் தருளுவ தெம்பிரான்!
துன்பமே பிறவித் துயரெலாம் நீக்கித் தூநெறி யேற்றிஎனை யாட்கொண்ட
அன்பனே! உன்னைச் சிக்கெனப் பிடித்தேன் எங்குழுந் தருளுவ தெம்பிரான்!
என்புநை கின்ற உடலினி லெழுந்த இன்பமே! என்னுடை அன்பே! 

பாடல் 6:
என்பனிக் கின்ற உடலினி லெழுந்த இன்பமே! என்னுடை அன்பே!
பொன்பனிக் கின்ற மேனியாய்! போற்றி! புகழொளி வளர்க்கும் போதகப் பொருளே!
தென்பனிக் கின்ற திருப்பெருந் துறையில் தீவினைப் பாசத் தீர்த்தெனை யாளாய்!
மின்பனிக் கின்ற ஒளியெனக் காகி வெட்டவெளி யாயவென் னப்பா!

பாடல் 7:
உள்ளவா காண வந் தருளாய்! ஊறிநின்றென்னுள் எழுபரஞ் சோதி!
வள்ளலே! உன்னைச் சிக்கெனப் பிடித்தேன் எங்குழுந் தருளுவ தெம்பிரான்!
கள்ளவே டங்கள் கலந்துநீ நின்றாய்! கருதுவார்க் கெளிவந் தருளாய்!
வெள்ளமே! உன்னைச் சிக்கெனப் பிடித்தேன் எங்குழுந் தருளுவ தெம்பிரான்! 

பாடல் 8:
கருதுவார்க் கெளிவந் தருளாய்! கள்ளவே டங்கள் கலந்துநீ நின்றாய்!
பொருதுவார்க் கெளிவந் தருளாய்! புலிப்பால் தந்தானே! போற்றி!
மருதுவார்க் கெளிவந் தருளாய்! மந்திரச் சொல்லே! போற்றி!
தெருதுவார்க் கெளிவந் தருளாய்! சிவபெரு மானே! போற்றி!

பாடல் 9:
பத்திநன் னறியாப் பாவியே னுள்ளம் பற்றுமற் றென்றெனக் காகி
முத்திநன் னறியும் முழுவதுந் தோன்றி முன்னின்றென் னெழுபரஞ் சோதி!
வித்திநன் னறியும் விகிர்தனே! போற்றி! விண்ணவர் கோவே! போற்றி!
அத்திநன் னறியும்